MCP, ACP czy umiejętności AI: co wybrać do swojego zadania?
Porównaj na konkretnych przykładach API modeli, narzędzia MCP, agentów kodujących ACP, umiejętności i zadania zaplanowane.
Chcesz, żeby asystent przeczytał zgłoszenie, naprawił błąd albo co tydzień powtarzał jakieś sprawdzenie. Hasło „dodaj integrację” nie mówi, jakiej konfiguracji potrzebujesz. Adresy API modeli, MCP, ACP, umiejętności i harmonogramy odpowiadają za różne części tej pracy.
Zacznij od działania, którego potrzebujesz, i ustal, czego brakuje. Dodanie protokołu nie da Ci lepszego modelu, nie zaloguje Cię do konta i nie utrzyma włączonego komputera. Ten poradnik pomoże Ci wybrać najmniejszą działającą konfigurację w Mono firmy Reunified lub podobnej aplikacji.
1. Ustal, jakiej możliwości brakuje
Zanim zaczniesz szukać wtyczki, skorzystaj z tej tabeli:
| Twój bezpośredni cel | Od czego zacząć |
|---|---|
| Otrzymywać odpowiedzi tekstowe od innego modelu | Ustawienia adresu API modelu |
| Odczytywać lub zmieniać informacje w innej usłudze | Odpowiedni serwer MCP lub wbudowana integracja |
| Pracować z agentem kodującym nad repozytorium | Czy klient i agent ACP działają razem |
| Wielokrotnie używać gotowego procesu | Umiejętność i to, czego potrzebuje |
| Powtarzać działanie, które już działa | Harmonogram zadań i miejsce, w którym działa |
To punkty wyjścia, które często działają razem. Umiejętność może korzystać z MCP, agent kodujący może wywoływać narzędzia, a zaplanowane zadanie może uruchamiać umiejętność. Znajdź pierwszy brakujący element, zamiast instalować wszystkie warstwy.
2. Użyj MCP, gdy potrzebujesz funkcji zewnętrznej usługi
Model Context Protocol (MCP) łączy aplikację AI z funkcjami udostępnianymi przez serwer. Oficjalny opis architektury dzieli je na narzędzia, zasoby i prompty. Serwer może oferować jeden lub kilka z tych rodzajów.
Załóżmy, że chcesz wyświetlić otwarte zgłoszenia z usługi do zarządzania projektami. Potrzebujesz połączenia, które udostępnia takie wyszukiwanie, i konta z prawem odczytu projektu. Serwer, który umie wyszukiwać zgłoszenia, nie musi umieć ich tworzyć ani zamykać.
Sprawdź, co serwer naprawdę potrafi, i przetestuj go małym zapytaniem tylko do odczytu. Kroki konfiguracji znajdziesz w poradniku podłączania MCP. Zmiana modelu językowego nie da mu dostępu do Twojego konta w usłudze projektowej.
3. Użyj ACP do sesji z agentem kodującym
Agent Client Protocol (ACP) określa, jak agent kodujący komunikuje się z klientem, na przykład edytorem. Wprowadzenie do ACP to wyjaśnia. Agent wykonuje pracę w repozytorium, a klient to ekran, z którego nim kierujesz.
Przy zadaniu „znajdź i napraw ten nieprzechodzący test” sprawdź, czy agent, klient i komputer, na którym działają, współpracują ze sobą. To, że używają tego samego protokołu, nie dowodzi, że ktoś przetestował je razem. Repozytorium i polecenia nadal potrzebują komputera z odpowiednim dostępem i zainstalowanymi narzędziami.
Telefon może sterować tą pracą, nie będąc komputerem, który ją wykonuje. W Mono Code projekty są na Twoim komputerze, a z telefonu kierujesz agentami takimi jak Claude Code, Gemini CLI czy OpenCode przez ACP. Poradnik zdalnego kodowania omawia małe zadania, zatwierdzanie i ponowne łączenie. ACP nie daje zawsze włączonego komputera w chmurze i nie opłaca rachunku dostawcy agenta.
4. Użyj umiejętności do powtarzalnego sposobu działania
„Umiejętność” oznacza w różnych produktach co innego. W Mono to dodatek, który może zawierać moduły, parametry i połączenia z innymi usługami. Gdzie indziej umiejętnością może być dokument z instrukcjami albo pakiet w innym formacie. Nie zakładaj, że umiejętności z jednego produktu zadziałają w innym.
Przy zadaniu „formatuj te notatki co tydzień tak samo” najpierw sprawdź, czego umiejętność oczekuje na wejściu i co zwraca. Może korzystać tylko z podanego tekstu, wywoływać model albo pobierać informacje przez połączenie. Każda z tych opcji dokłada konfiguracji i jeszcze jedną rzecz, która może zawieść.
Skorzystaj z listy sprawdzeń przed instalacją umiejętności, aby przejrzeć wymagania i przetestować jeden wynik. Udana instalacja nie dowodzi, że źródło danych działa dziś ani że umiejętność działa na każdym urządzeniu.
5. Dodaj harmonogram dopiero wtedy, gdy działanie jest sprawdzone
Harmonogram decyduje, kiedy praca się zaczyna. Nie uzupełnia brakujących danych ani uprawnień. Przy cotygodniowym podsumowaniu projektu najpierw sprawdź ręcznie, czy umiesz pobrać właściwe elementy i dostać przydatne podsumowanie. Potem zdecyduj, gdzie zadanie może działać o potrzebnej porze.
Zadania w Mono działają na Twoim urządzeniu, a zadanie pominięte, gdy aplikacja była zamknięta, nadrabia się przy jej najbliższym otwarciu. Nie oczekuj więc, że zadanie uruchomi się punktualnie, gdy telefon jest wyłączony. Zadanie, które wymaga polecenia na komputerze, potrzebuje też tego komputera; harmonogram nie przeniesie polecenia na telefon.
Gdy brakuje zaplanowanego wyniku, sprawdź, gdzie zadanie działa, zanim zmienisz model. Gdy usługa zwraca błąd autoryzacji, sprawdź połączenie z kontem, zanim przeinstalujesz agenta kodującego.
6. Rozpisz własną konfigurację w pięciu wierszach
Zapisz pięć wierszy: model, usługi zewnętrzne, powtarzalne działania, komputer do kodowania (jeśli jest) i harmonogram (jeśli jest). Nieużywane wiersze zostaw puste. Przy każdej używanej części zanotuj, kto ją obsługuje, jakie informacje otrzymuje i kto wystawia za nią rachunek.
Proste zadanie pisarskie może wymagać tylko modelu. Naprawa repozytorium może wymagać agenta ACP i komputera, ale bez nowego połączenia MCP. Cotygodniowe zestawienie z usługi może wymagać połączenia, umiejętności i działającego harmonogramu.
Mono nie jest jeszcze dostępne, ale możesz dołączyć na listę oczekujących. Do tego czasu użyj tej mapy, aby zaplanować konfigurację, którą umiesz wyjaśnić i przetestować, zanim ją rozbudujesz.
